Koning Midas van Frygië had eens een dienst bewezen aan Bacchus, de god van de drank. “Als beloning mag je een wens doen”, zei de god. Het was alsof Midas op die kans had gewacht, want hij had meteen een wens gereed: “Maak dan dat alles wat ik aanraak, in goud verandert!” Bacchus zuchtte diep en schudde eens met zijn hoofd, maar beloofd was beloofd,...
Midas rende naar huis. Hij kon niet wachten om zijn nieuwe gave uit te proberen. Onderweg pakte hij een steen van de grond en jawel: de steen veranderde in puur goud! Nu was hij de rijkste man ter wereld. Aangekomen bij zijn paleis, opende hij de poort. De deurknop veranderde voor zijn ogen in goud. Hij nam plaats op zijn troon -die al van goud was- en hij gaf zijn dienaren de opdracht een feestmaal te bereiden. De hele hofhouding kwam in de grote zaal bijeen en luisterde naar het verhaal van de koning. Toen hij uitgesproken was, applaudisseerden ze. Men ging aan tafel. De dienaren brachten de lekkerste dingen rond. Iedereen wachtte met eten tot de koning begon. Dat was beleefd. De koning pakte een stuk brood en wilde er zijn tanden inzetten, maar... wat was dat: het brood veranderde in goud! Hij pakte een glas wijn, maar de wijn was in vloeibaar goud veranderd! Nu pas zag Midas hoe dom zijn wens was geweest. Hij hief zijn handen ten hemel en riep: “Grote Bacchus, heb medelijden met mij! Verlos mij van deze dwaze gave!” De stem van Bacchus galmde door de zaal: “Vooruit dan maar: Ga naar de rivier die stroomt langs het machtige rijk van de Lydiërs en volg die, totdat je bij de bron komt. Als je daar aangekomen bent, moet je je wassen in het water van de bron. Dan zal je ongeluk voorbij zijn.” Midas rende naar buiten en ging op zoek naar de bron. En het gebeurde zoals de god het gezegd had. De betovering verdween, maar een deel van de toverkracht ging over op de bron. En zo komt het dat die rivier sinds die tijd kleine stukjes goud meevoert in haar golven.